http://www.sangaroon.com

 หน้าแรก

 สินค้าแนะนำ

 วิธีการชำระค่าสินค้า

 ตรวจสอบใบสั่งซื้อ

 ข่าวสาร

 คำถาม-ตอบ

 ติดต่อเรา

 สมุดเยี่ยม

สถิติ

เปิดเว็บ30/03/2009
อัพเดท04/10/2019
ผู้เข้าชม947,127
เปิดเพจ1,142,586
สินค้าทั้งหมด48

นาฬิกา

Alternative content

ปฎิทิน

« October 2019»
SMTWTFS
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

จดหมายข่าว

อีเมล์


ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

เรื่องดีๆ .. เดินจังหวะลูก‏

เดินจังหวะลูก
> > >
> > > รายงานโดย :ธนา เธียรอัจฉริยะ
> > > รองประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น:
> > >
> > > วันพุธที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2552
> > >
> > > ผมมีลูกสาวตัวเล็กๆ น่ารักสองคน คนโตชื่อ โมเนต์ อายุห้าขวบกว่าๆ
> > > คนเล็กชื่อเมนิ อายุสี่ขวบ กำลังอยู่ในวัยอ้อนพ่ออ้อนแม่
> > > ไม่รู้ว่าใครติดใครกันแน่ รู้แต่ว่าผมต้องพยายามกลับบ้านให้ทัน
> > >
> > > ก่อนสองสาวนอนหลับเกือบทุกวัน เสาร์อาทิตย์ก็ตัวติดกันตลอด
> > >
> > > คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็มักจะนึกถึงแต่ว่าจะสอนลูกให้เป็นคนยังไง
> > > ให้มีน้ำใจ ไหว้สวย ไม่งอแง นึกอะไรออกก็พยายามสอน
> > > ก็ไม่ค่อยได้นึกว่าจะเรียนรู้อะไรจากลูกได้
> > > เพราะลูกยังเด็กยังเล็กอยู่ แต่ด้วยความที่อยู่ด้วยกันตลอด
> > > มีบ่อยครั้งที่ลูกผมพูดหรือแสดงท่าทีอะไรที่ทำให้ผมต้องหยุดคิด
> > > และทบทวนตัวเองเป็นประจำ
> > >
> > > เมื่อไม่นานมานี้ ผมพาเด็กๆกับภรรยาไปเที่ยวอเมริกา
> > > ไปอยู่หลายเมือง สองอาทิตย์ที่ไปเที่ยว เป็นสองอาทิตย์ที่ดีที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิตผม
> > > ได้มีโอกาสตะลอนๆ ไปทั้งครอบครัว ได้ผจญภัยเล็กๆ ตามที่ต่างๆ
> > > มีอุปสรรคบ้างนิดหน่อยพอเป็นน้ำจิ้ม
> > > ได้เห็นตัวเล็กทั้งสองสนุกสนานกับของเล่นบ้าง
> > > ทิวทัศน์รอบทางบ้าง เป็นความสุขเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ของคนเป็นพ่อเป็นแม่
> > >
> > > ระหว่างทางในหลายๆ ครั้ง
> > > ผมกับภรรยาก็จะเดินดูโน่นดูนี่เป็นปกติในจังหวะก้าวย่างของเรา
> > > ก็จะได้ยินเสียงเมนิ ลูกสาวคนเล็กบ่นปวดขา เดินไม่ทัน เหนื่อย
> > > เวลาไปเดินในที่ที่คนเยอะ ก็มีเผลอไปจับมือคนอื่น
> > > คิดว่าเป็นพ่อแม่บ้าง เราก็ได้แต่ขำๆ ในตอนแรก
>
> > > แต่พอใช้ชีวิตด้วยกันตลอดเวลา มีจังหวะหนึ่งที่ลูกผมบ่นว่า
> > > เดินไม่ทันซึ่งปกติผมก็คงไม่ได้สนใจอะไร
> > > แต่จังหวะนั้นผมบอกลูกว่า เดี๋ยวจะลองเดินก้าวช้าๆ เท่าลูกดู
> > >
> > > ผมก็เลยลองเดินช้าๆ ช้ามาก เพราะลูกผมยังเล็ก
> > > ก้าวได้สั้นๆ และไม่ไกล ผมพยายามเดินในจังหวะของลูก
> > >
> > > ช่วงแรกๆ ก็อึดอัดนิดหน่อย ต้องก้าวเท้าถี่ๆ
> > > สั้นๆ แต่พอลองบ่อยๆ เข้า ผมก็เริ่มมองเห็นมุมของเขาว่า
> > > ทำไมเขาถึงเดินไม่ทัน ปวดขา หรือเหนื่อย เวลาเดินจังหวะผู้ใหญ่
>
> > > พอเริ่มเห็นมุมแปลกๆ ของเด็ก ผมก็เลยลองพยายามย่อตัวลงให้เท่าลูก
> > > ในมุมที่เรามองเงยหน้าขึ้นไป ทำให้รู้สึกว่าผู้ใหญ่ในสายตาเขาเหมือนยักษ์ที่อยู่สูง
> > >
> > > มองไม่ค่อยถนัด ถึงเข้าใจว่าทำไมเขาถึงจับมือคนผิดอยู่เรื่อยเวลาคนเยอะๆ
> > >
> > > หลังจากนั้น ผมก็พยายามเดินช้าลงให้ได้จังหวะของเขา
> > > พยายามย่อตัวเวลาคุยกับลูก ลูกผมก็ดูจะสนุกขึ้น
> > > อารมณ์ดีขึ้นและชอบมากเวลาพ่อย่อตัวคุยด้วย
> > > ลูกผมสอนให้ผมรู้จักสนใจจังหวะของคนอื่น
>
> > > ลองใช้จังหวะของคนอื่นในการดำเนินชีวิตบ้าง
> > > ชีวิตของ คนทำงานหลายๆ ครั้ง ก็พยายามบงการให้คนอื่นเดินจังหวะเรา
> > > ไม่ได้เอาใจเขามาใส่ใจเรา
> > > พอนึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็จะพยายามลองสังเกตจังหวะคนอื่นดูทุกที
> > >
> > > ที่ดิสนีย์แลนด์ ช่วงเที่ยงๆ ผมกับโมเนต์
> > > ลูกสาวคนโตไปต่อคิวยาวเหยียดเพื่อซื้ออาหารกลางวัน
> > > รอตั้งสิบกว่านาที อยู่ดีๆ ก็มีแม่ลูกตัวอ้วนๆ
> > > คู่นึงทำเนียนมาแซงคิวเอาโค้งสุดท้ายข้างหน้าผม
> > > คงเห็นว่าเราหน้าเอเชียดูใจดี
> > >
> > > ก็เลยเบียดซะอย่างนั้น ผมก็เลือดขึ้นหน้า
> > > โมโหสุดๆ กำลังจะโวยวายด้วยความฉุน
> > > ก่อนจะโวย ก็บอกโมเนต์
> > > เพื่อให้ลูกเข้าใจว่าพ่อจะต้องโกรธเพราะอะไร
> > >
> > > โมเนต์สะกิดแขนผม แล้วทำหน้าชิลล์มากๆ
> > > บอกผมว่า "พ่อขา เขาอาจจะรีบก็ได้นะพ่อนะ"
> > >
> > > ผมอึ้งไปพักใหญ่ ในหัวหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง
> > > ดีใจที่ลูกมองโลกในแง่ดีแบบนี้
> > > แถมรู้สึกตัวเองแย่มากๆ ที่ต้อง
> > > ให้ลูกสอนการมองโลก การให้อภัย
> > > ระหว่างรอแถว
>
> > > ผมนึกถึงเพลงอื่นๆ
> > > อีกมากมายของวงเฉลียงอยู่ในหัว
> > >
> > > เด็กหนีไม่ยอมเรียน
> > > โดดเรียนเพราะเหตุใด
> > > ใครตอบได้ไหม
> > > เด็กไปเพราะใจเบ่ง
> > > แม่ให้ไปขายของ
> > > ครูสอนไม่ดีเอง
> > > เด็กรักเป็นนักเลง
> > > อื่นๆ อีกมากมาย
> > >
> > > เมื่อวานก่อน
> > > ผมพาเด็กหญิงสองคนไปทำฟัน
> > > คุณหมอตรวจเจอว่าโมเนต์ฟันผุ
> > > ต้องอุดฟันน้ำนม คุณหมอก็เลยทำการอุดให้
> > > เราก็คอยบอกโมเนต์ว่าถ้าเจ็บให้ยกมือขึ้น
> > > เพราะอุดฟันเด็กห้าขวบ โดนเหงือก โดนปาก
> > > เด็กคงต้องเจ็บน่าดู
> > >
> > > ตลอดการอุดฟัน
> > > ผมก็ถามเป็นระยะว่าเจ็บรึเปล่า
> > > โมเนต์ไม่ยกมือว่าเจ็บเลยซักครั้ง
> > > ผมก็นึกว่าคงไม่เป็นไร อุดเสร็จ
> > > เรียบร้อยก็กลับบ้าน
> > >
> > > ระหว่างทางกลับบ้าน ผมก็ถามลูกว่า
> > > อุดฟันเจ็บมั้ย โมเนต์บอกว่า
> > > เจ็บมากเพราะโดนเหงือก ผมก็ถามต่อด้วย
> > > ความสงสัยว่าทำไมไม่ยกมือ หรือร้องล่ะ
> > >
> > > โมเนต์บอกสั้นๆ ยิ้มอายๆ "หนูอดทน อยากให้พ่อดีใจ"
> > >
> > > หนูสอนพ่อเยอะเหลือเกิน...

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

* *

 

*

view

บริการ

ข้อความดีๆ

การผลิตคอนกรีตผสมเสร็จ

ความพอเพียง

สุขภาพ

คลายเครียดกับแสงอรุณ

วาไรตี้

17 ภูมิประเทศแปลกๆ ที่ไม่คิดว่าจะมีในโลก

ฝีมือมนุษย์เยี่ยมจริงๆ

คนเรา---ย่อมมีความแตกต่าง-และข้อเปรียบเทียบเสมอ

ใหญ่จริงๆ

กางเกงยีนส์+++ของแฟนหนุ่ม

10 ประเทศที่มีประชากรน้อยที่สุด

ตำราดูภรรยา 7 ประเภท

บ้านโฮมฮัก

แมลงวัน

ของแซบอีสาน‏

เเม่มด

20 สิ่งที่คุณจะได้เห็นมันในเฉพาะเมืองไทย

มหาวิทยาลัย...ผีสิง (เรื่องจริง)‏

แฉเบื้องหลังการโจรกรรมรถยนต์

เปลี่ยนค่าย! แต่เบอร์เดิม

สุขภาพจ้า‏

เมืองลอยน้ำ‏

ยากันยุง‏

อึให้ดีไม่มีตกค้าง (เพื่อสุขภาพ)‏

รายชื่อแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านที่ดีที่สุดในเมืองไทย

วิธีเซ็นรับรองสำเนา

เคล็ดลับ 12 ข้อ จากแพทย์จีน

อันตรายควรอ่านทุกข้อ....น่ากลัว จริงๆ เลย

นิทานอีสป เรื่องจริงที่พบได้ในองค์กรคุณ‏

พิมพ์วดี สื่อวิญญาน

Be grateful with what you have.‏

ภาพน่ารักๆ ของเด็กชายนักสู้ Cody ผู้มีหลายขา‏

สถานที่ท่องเที่ยว

 หน้าแรก

 บทความ

 เว็บบอร์ด

 รวมรูปภาพ

 กระทู้วัสดุก่อสร้าง

 ติดต่อเรา

view